De kwantisering van de fysica: middelen van de quantumafstand
Als je geïnteresseerd bent in natuurkunde, moet je “Unbelievable“!
De bovenstaande berekeningen en uitleg zijn verwarrend. Het verband tussen QM en de klassieke fysica was diep begraven. We vertellen het verhaal opnieuw in woorden zodat alle twijfels kunnen verdwijnen.
Het wetenschappelijke artikel “Stellar Aberration and the Unjustified Denial of Ether” (Galilean Electrodynamics 16, 75-77 (juli/augustus 2005) bewijst zonder twijfel dat ether wetenschappelijk veel waarschijnlijker is dan een absoluut lege ruimte.
De breed geaccepteerde veldtheorieën veronderstellen impliciet een vacuüm dat niet absoluut leeg is. Dus de veronderstelling dat vacuüm een ruimte is gevuld met punt‑volumes is wetenschappelijk niet onmogelijk. De punt‑volumes leveren de fysieke middelen om de elektromagnetische velden in vacuüm te transporteren volgens de natuurconstanten εo en μo.
Wanneer de ruimte gevuld is met punt‑volumes en er geen elektrisch veld is; is vacuüm “spannings‑vrij”. Een lading geplaatst in vacuüm polariseert de punt‑volumes en trekt ze naar de lading Q. Ruimte, vacuüm, is niet langer “spannings‑vrij”. De punt‑volumes oriënteren zich verplicht rondom +Q in een bol‑configuratie vanwege de elektrostatische kracht. De dimensie van het punt‑volume bepaalt de volgorde van de afstanden waarop perfecte symmetrische figuren kunnen worden gevormd.
Op Rc worden twee “perfecte” cirkels gecreëerd die de afmetingen van het elektron definiëren. Het elektron kan rond de kern “weerstandsvrij” orbiteren in de 3de Quantum‑dimensie op de Bohr‑straal in twee tunnels en in de tunnels op de andere 11 ionisatieniveaus tot aan de rydberg‑afstand. Tussen de ionisatieniveaus moet het elektron worden gedeformeerd volgens de onvolmaakte dimensies van de ruimte daartussen. De vervorming van het elektron vereist kracht/energie en creëert daardoor de energievallen op de ionisatieniveaus.
Wanneer een elektron rond een proton cirkelt op afstanden groter dan de rydberg‑afstand, bewegen het elektron en het proton in elkaars 4de quantum‑dimensie. De kwante‑effecten worden irrelevant wanneer de straal van het baan‑elektron Re tussen proton en elektron de rydberg‑afstand overschrijdt.
Het elektron moet worden gedeformeerd wanneer het tussen de ionisatieniveaus reist. Wanneer het elektron een tunnel op een ionisatieniveau bereikt, zal het in de tunnel oscilleren wanneer het probeert de onvolmaakte ruimte rond de tunnel te penetreren; het elektron zal oscilleren. Wanneer het elektron een foton uitzendt tijdens vangen, wordt de overtollige kinetische energie vrijgegeven; de energie van het elektron wordt gereduceerd tot de gekwantificeerde energie die nodig is om perfect rond de kern te cirkelen op die afstand. De vervorming van het elektron vereist kracht/energie en creëert daardoor de waargenomen energievallen. De onvolmaaktheid van de ruimte neemt steeds meer toe wanneer het elektron de Bohr‑afstand nadert; de eerste afstand waarop 2 perfecte bol‑schil‑tunnels voor het elektron om de kern te omcirkelen worden gecreëerd.
De resonantie van de perfecte Bohr‑cirkel op de ionisatieniveaus n=2,3,… zijn “reddingshemel” voor het elektron in de onvolmaakte ruimte. Wanneer het elektron gevangen wordt in de energievallen van een van de ionisatieniveaus, wordt de overtollige kinetische energie uitgezonden.
Onder normale omstandigheden is het onmogelijk voor het elektron om de kern te benaderen onder de Bohr‑afstand. De vervorming van het elektron is zo ernstig dat de benodigde kracht om het te vervormen niet beschikbaar is. Het elektron kan de kern onder “normale” omstandigheden niet benaderen.
Volgend hoofdstuk: Discussie over QM en de ether
